Format kompresji nazywany Twin VQ został po raz pierwszy przedstawio­ny publicznie na targach CeBIT `98. Daje on realną podstawę do urzeczywistnienia internatowych transmisji dźwięku o przyzwoitej jakości; przy strumieniu danych rzędu 16 kb/s jest ona zauważalnie lepsza od RealAudio 5.0 (20 kilobitów na sekundę - kb/s). Nato­miast w porównaniu z formatem MP3  o tej sa­mej częstotliwości próbkowania, daje kompresję lepszą o ok. 35 procent. Pięć­dziesięciomegabajtowy plik WAVE po skompresowaniu będzie miał objętość odpowiednio 2,9 MB w przypadku Twin VQ i 4,5 MB w przypadku MP3.

Praktyczne ko­rzyści z ulep­szeń przekłada­ją się na niższe rachunki za ko­rzystanie z do­stępu do Inter­natu, a także np. na możliwość umieszczenia na płycie CD-R za­wartości około 20 albumów o przeciętnej długości. Do odtwarzania dźwięku o jako­ści porówny­walnej z CD po­trzebny jest procesor co najmniej klasy P100. Twórcy formatu utrzymują, że następne jego wer­sje będą lepiej zoptymalizowane. Algo­rytm kompresji zastosowany w Twin VQ opiera się na nieco innych założeniach niż w przypadku MP3. Nie jest oczywiście pozbawiony wad. Choć zniekształcenia harmoniczne, zwłaszcza w zakresie górnego widma pasma aku­stycznego, są wyraźnie mniejsze, ogólne wrażenie jest lepsze. Zdekodowany dźwięk brzmi bardziej miękko; jest nie­co rozmyty i „zaokrąglony". Ponieważ jest to efekt występujący w naturze (choć­by podczas słuchania muzyki w warun­kach domowych, gdzie dźwięk wydoby­wający się z głośników ulega wielokrot­nym i skomplikowanym odbiciom od ścian pomieszczenia), tego typu niedo­kładności są o wiele łatwiejsze do zaak­ceptowania.