WideoFilmowanie, Filmowanie, Videofilmowanie

· Odległości kamery w stosunku do filmowanego obiektu

Odległość kamery od filmowanego obiektu określa nasz stosunek emocjonalny do tego obiektu. Teoretycznie w jednym ujęciu stosuje się jeden plan, choć czasami zdarza się, że poprzez ruch kamery czy ruch obiektu odległość ta zmienia się.
Istnieje siedem odległości kamery w stosunku do obiektu:

- Plan ogólny, to ten który określić można jako plan informacyjny, przez który zaznaczamy miejsca akcji. Postać ludzka jest mało widoczna, ginie w otoczeniu. Najważniejsza w nim jest topografia.(Rys.1.16.)

- Plan pełny to taki plan, w którym tło i postać ludzka jest jednakowo ważna. W planie pełnym postacie widoczne są od stóp do głów. Tak więc w tym kadrze ważne jest zarówno tło, jak i postać ludzka. (Rys.1.17.)

- Plan amerykański. W tym planie postać ludzka widoczna jest od kolan do czubka głowy. Funkcją tego planu jest ukazanie reakcji człowieka. W początkach kina plan amerykański budził poważne zastrzeżenia, ponieważ producenci obawiali się, że jeżeli pokażą film, w którym aktor pokazany jest do kolan, publiczność pomyśli, że zatrudniają kaleki. Jednak plan ten dosyć szybko się przyjął i stosowany jest przy partiach dialogowych. (Rys.1.18.)

- Plan średni, poprzez który wyraża się charakterystykę osoby, o której opowiadamy. Widoczne są gesty i wyraz twarzy. Dekoracje i tło w tym planie przestają praktycznie istnieć dla widza. Znając charakter tego planu, możemy pokazać postać w kadrze, następnie zastosować powolny odjazd, by pokazać plan dalszy, jeśli jest w nim coś zaskakującego. Plan średni nadmiernie wykorzystywano w latach dwudziestych, akcentując tym sceny intymne. Teraz najczęściej jest on wykorzystywany w wiadomościach telewizyjnych ukazując osobę do tzw. trzeciego guzika. Często zauważa się wiele ślubów filmowanych w większości w planach średnich. Lecz najbardziej rażące jest nadmierne stosowanie tego planu w serialach wieloodcinkowych w telewizji. (Rys.1.19.)

- Plan bliski lub tzw. zbliżenie. Np. widoczna cała twarz naszego bohatera. Niezmiernie ważna jest w tym ujęciu psychologia, stan psychiczny uzewnętrzniony na twarzy. W tym planie nie jest ważne, czy nasz bohater ładnie wygląda, ważna jest tylko ekspozycja jego przeżyć związanych z sytuacją, którą opisujemy. W początkach kina zastanawiano się, czy publiczność zaakceptuje bliskie plany jako wyrwane z planów ogólnych fragmenty rzeczywistości. Sądzono, że widz nie zrozumie tego i będzie zaszokowany takim obrazem.
Bliskie plany mają zastosowanie tam, gdzie naprawdę w danym momencie emocjonalnym są adekwatne. Nie należy ich nadużywać. (Rys.1.20.)

- Detal to plan, którego funkcja może być analogiczna do planu ogólnego, bowiem jest też planem informacyjnym. Głównie jednak jest to maksymalne zbliżenie na jakiś element całości. Oprócz informacji jaką niesie detal, plan ten może stwarzać również napięcie i grozę. Przykładem może być płonąca świeca na stole, gdy nagle powiew wiatru gasi świecę i nastaje ciemność. (Rys.1.21.)

- Total w praktyce prawie nie stosowany, jest najrzadziej wymienianym planem w podręcznikach. Dla przykładu podać można: widok miasta z helikoptera lub ogromna panorama prerii. (Rys.1.22.)

Wyżej omówione plany są podstawą opowiadania filmowego.